ఒక పాత టీ స్టాల్ పక్కన బెంచ్ మీద కూర్చుని ఉన్నాను.
అప్పుడే ఆమె వచ్చింది – తెల్ల కుర్తా, నలుపు బ్యాక్ప్యాక్, కన్నుల్లో ఏదో పరిచయమైన చూపు.
హైదరాబాద్కి బస్సు మరో 15 నిమిషాల్లో వస్తుందని ప్రకటించారో లేదో, నాకు ఇప్పటికే ఒక ప్రయాణం మొదలైపోయింది.
“ఏంమయ్... ఇది బేగంపేట్కి పోతుందా?” అని అడిగింది.
నేనంతే... తల ఊపినా, మాట రావట్లేదు!
అవునంటూ పక్కనే కూర్చుంది. మొదటి 20 నిమిషాలు – నిశ్శబ్దం
తర్వాత 20 నిమిషాలు – చిన్న మాటలు
ఒక గంటలో – నవ్వులు, జోకులు!
ఆమె హైదరాబాద్కి చదవడానికి వెళ్తుంది. నేనక్కడే already ఉద్యోగం చేస్తున్నాను.
ఆ బస్సు రైడ్ మా ఇద్దరి మధ్య unofficial డేట్ అయింది!
🫶Chapter 2: Texts, Calls, Long Walks
రోజులు గడిచాయి. మెసేజ్లు → అర్ధరాత్రి ఫోన్కాల్స్.
“నీవు మాట్లాడే విధానం నచ్చుతుంది” – అంది ఒక రోజు.
“నీ నిశ్శబ్దం నాకిష్టం” – అన్నాను నేనూ.
ప్రపోజల్ లేదు. హుగ్ లేదు. కేవలం అర్ధం చేసుకోవడం. అంతే ప్రేమ!
💔 Chapter 3: The Goodbye That Didn't Sound Like One
ఒక రోజు అంది:
“బెంగళూరుకి షిఫ్ట్ అవుతాను… జాబ్ ఆఫర్ వచ్చిందంట”
నేను: “Congrats…” అన్నాను, కానీ లోపల పగుళ్లు.
ఆమె చివరిసారి పంపిన మెసేజ్:
“దూరం మన మధ్య మార్పు తీసుకురాకూడదు. కానీ నీ కలలు… నా కలలు… ఆపలేను.”
ఆమెను చివరిసారి చూస్తున్నానని తెలిసినప్పుడు…
ఆమె చేతులు ఊపింది, నేను నవ్వాను… ఆమె వెళ్లిపోయింది.
Epilogue: Today…
ప్రేమకి పెళ్లి అవసరమా?
కాని ఒక మెమొరీ… ఒకసారి ఎదురైన ప్రేమ, జీవితాంతం మిగిలిపోతుంది.
ఆమె ఏమీ చెప్పలేదు… కానీ నేను అన్నీ విన్నాను.
#LoveStory #Romance #Hyderabad #KamareddyToHyderabad #IndianLove #BlogStory
No comments:
Post a Comment